Η Ομόνοια έχει καταφέρει στη φετινή διαδρομή της να αποδείξει πως διαθέτει μηχανισμούς αντίδρασης. Κάθε φορά που προκύπτει δυσκολία, βρίσκει τρόπο να διατηρεί την αγωνιστική της ισορροπία και να παίρνει αυτό που χρειάζεται: το αποτέλεσμα.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν, οι «πράσινοι» κλήθηκαν επανειλημμένα να διαχειριστούν απουσίες και απρόοπτα, χωρίς όμως να χάσουν τη συνοχή τους. Ακόμη και σε βραδιές με περιορισμένες επιλογές, παρουσίασαν ανταγωνιστικό πρόσωπο και έφτασαν σε σημαντικές νίκες, συχνά με πειστική εικόνα.
Στο πρόσφατο ντέρμπι κορυφής, το σκηνικό ήταν εκ νέου απαιτητικό. Οι Σεμέδο και Άιτινγκ έλειπαν, όπως και ο βασικός τερματοφύλακας Φαμπιάνο, ενώ εκτός ήταν επίσης οι Μαγιαμπέλα και Οντουμπάτζο που αποκτήθηκαν για να ενισχύσουν το ροτέισον. Σε αυτούς προστέθηκαν οι Κίτσος και Αγκουζούλ, ανεβάζοντας τον αριθμό των απόντων σε επτά.
Τα δεδομένα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα όταν ο Μασούρας αποχώρησε πριν το ημίχρονο, την ώρα που Γιόβετιτς και Ανδρέου αγωνίστηκαν χωρίς να βρίσκονται στο απόλυτο επίπεδο αγωνιστικής ετοιμότητας.
Παρά το βαρύ απουσιολόγιο και τις αναγκαστικές προσαρμογές, η Ομόνοια διατήρησε την αγωνιστική της ταυτότητα. Έβγαλε ένταση, πειθαρχία και καθαρό πλάνο στο γήπεδο, στοιχεία που μαρτυρούν ομάδα με βάθος και ισχυρή νοοτροπία.
Η εικόνα αυτή ενισχύει την πεποίθηση πως διαθέτει τα χαρακτηριστικά που απαιτεί μια πορεία πρωταθλητισμού. Με σταθερότητα και πίστη στο πλάνο της, δείχνει ικανή να αντέξει την πίεση της κορυφής και να διεκδικήσει μέχρι τέλους τον μεγάλο στόχο.
