Γράφει ο Θεόδωρος Τσιολάκης
Η πρόσφατη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Νίκου Χριστοδουλίδη, περί πρόθεσης και δυνατότητας της Κύπρου να συνδιοργανώσει αγώνες ενός Μουντιάλ, αντιμετωπίστηκε από μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης με έναν γνώριμο, σχεδόν αυτοματοποιημένο κυνισμό.
Τα ειρωνικά σχόλια πήραν φωτιά και η κριτική επικεντρώθηκε αμέσως στις υπαρκτές παθογένειες όπως, γήπεδα που δεν παίρνουν αδειοδοτήσεις, ελλιπείς υποδομές και γραφειοκρατία. Όμως, αν απομονώσει κανείς τον θόρυβο της επικαιρότητας και εστιάσει στην πραγματική ουσία των όσων ειπώθηκαν, θα διαπιστώσει ότι η συζήτηση δεν αφορά τις προδιαγραφές των σταδίων, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο και αφορά τη σύγκρουση δύο διαφορετικών νοοτροπιών.
Το δικαίωμα στο «Dream Big» και η παρερμηνεία
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι η Κύπρος είναι σήμερα έτοιμη να υποδεχτεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη. Δεν δήλωσε ότι όλα είναι τέλεια. Αντίθετα, το μήνυμά του ήταν ξεκάθαρο: να θέσουμε έναν μεγάλο στόχο και να δουλέψουμε σκληρά για να τον πετύχουμε.
Η ανάπτυξη του κυπριακού αθλητισμού και η αναβάθμιση του κυπριακού ποδοσφαίρου δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ αν συνεχίσουμε να σχεδιάζουμε με βάση τη μιζέρια του σήμερα. Χρειάζονται οραματικοί στόχοι που αναγκάζουν το ίδιο το κράτος και τους αρμόδιους φορείς να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και να τρέξουν με άλλες ταχύτητες.
Το πιο σημαντικό την ίδια στιγμή είναι σαν πολιτεία να ξεκινήσουμε από τα πιο απλά για να φτάσουμε στα περίπλοκα. Δηλαδή πρώτα πρέπει να βελτιώσουμε το δικό μας προϊόν, κάνοντας κάποια βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση και μετά να κυνηγήσουμε μεγάλους στόχους.
Για παράδειγμα πρέπει να δημιουργηθούν οι εγκαταστάσεις που θα προσφέρουν και στον θεατή αλλά και στους πρωταγωνιστές τις κατάλληλες συνθήκες.
Η θωράκιση του οράματος: Διαφάνεια και έλεγχος
Για να πάρει σάρκα και οστά το όραμα του Νίκου Χριστοδουλίδη και να αλλάξει ριζικά η νοοτροπία στο κυπριακό ποδόσφαιρο, η πολιτεία οφείλει να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια. Η κριτική για την ασφάλεια των γηπέδων είναι πέρα για πέρα δικαιολογημένη. Ο κόσμος δικαιούται να πηγαίνει στο γήπεδο και να νιώθει ασφαλής. Εδώ ακριβώς είναι που η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία πρέπει να παρέμβουν αποφασιστικά. Τα χρήματα του Κύπριου φορολογούμενου πολίτη πρέπει να καταλήγουν μέχρι και το τελευταίο σεντ στις υποδομές, και όχι στις τσέπες επιτηδείων ή σε αλλότριους σκοπούς, όπως οι μεταγραφές.
Η λύση είναι η θεσμοθέτηση αυστηρών μηχανισμών ελέγχου:
Επιστράτευση ανεξάρτητων Project Managers και επιμετρητών ποσοτήτων απευθείας από το κράτος, ώστε να επιβλέπεται κάθε ευρώ που δαπανάται.
Την ίδια στιγμή πρέπει να βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο οι κρατικές επιχορηγήσεις θα πηγαίνουν εκεί που πρέπει, με την πολιτεία μέσω του ΚΟΑ και της ΚΟΠ να ασκεί έλεγχο και να παρεμβαίνει εκεί που βλέπει παράπτωμα.
Η ανάγκη για αλλαγή τρόπου σκέψης και το νέο ποδόσφαιρο που θέλουμε…
Το πιο σημαντικό από όλα φυσικά είναι η αλλαγή του τρόπου σκέψης αλλά και αντιμετώπισης του ποδοσφαίρου. Η ανάγκη για επαγγελματισμό και σωστό τρόπο λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα είναι το εισιτήριο που θα φέρει το κυπριακό ποδόσφαιρο στο επόμενο level!
Ήδη η παρουσία συγκεκριμένων ανθρώπων σε διοικητικές ηγεσίες μεγάλων ομάδων έδειξαν τον δρόμο. Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Αυτό του Σταύρου Παπαστάυρου στην Ομόνοια, ο οποίος πήρε μία ομάδα στα πρόθυρα της οικονομικής χρεοκοπίας και κατάφερε με επαγγελματισμό και σωστό τρόπο λειτουργίας να την κάνει ομάδα-μοντέλο.
Πάνω κάτω τα ίδια ισχύουν και για τους ιδιοκτήτες της Πάφου, οι οποίοι πήραν μία ομάδα που ήταν μεταξύ Α’ και Β’ Κατηγορίας και την έβαλαν στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ευρώπης με την είσοδο σε League Phase του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Άντρος Καραπατάκης με τους συνεργάτες τους έκαναν τους πάντες να μιλούν για μία ομάδα που εκπέμπει υγεία σε όλα τα επίπεδα και φέρνει ευρωπαϊκές επιτυχίες, βλέπωντας μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες στα μάτια.
Ακόμη και το παράδειγμα του Άρη, είναι η απόδειξη πως ο διαφορετικός τρόπος σκέψης που διαθέτει επαγγελματισμό και όραμα μπορεί να πετύχει το ακατόρθοτο, πράγμα που έκανε η “Ελαφρά Ταξιαρχία” με την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Την ίδια στιγμή χρειάζονται και ανθρώποι με πίσμα και υπομονή που να προσφέρουν σταθερότητα και χρόνο, όπως κάνει και ο Νίκος Κίρζης στον Απόλλωνα, τον οποίο εδώ και μία δεκαετία και βάλε τον έχει τοποθετήσει στον δρόμο των επιτυχιών.
Σε πανομοιότυπο δρόμο φαίνεται πως προσπαθεί να μπει τόσο το ΑΠΟΕΛ αλλά και η Ανόρθωση, στο μοντέλο του πλήρους επαγγελματισμού, μακριά από την κυπριακή πραγματικότητα. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τόσο από τα προφίλ των ανθρώπων που προσπαθούν να εμπλακούν σε αυτές τις δύο ομάδες αλλά και από την προσπάθεια για αλλαγή τρόπου λειτουργίας.
Η ουσία πίσω από τον θόρυβο
Η κριτική για τα γήπεδα που στερούνται αδειοδότησης είναι χρήσιμη και επιβεβλημένη για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα. Είναι όμως άδικο να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια αλλαγής νοοτροπίας.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, με τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, επιχείρησε να μπολιάσει το κυπριακό οικοδόμημα με μια νέα φιλοσοφία. Αν δεν κοιτάξεις ψηλά, δεν θα ανέβεις ποτέ ψηλότερα. Το να θέλεις να φέρεις το κυπριακό ποδόσφαιρο στο προσκήνιο, σπάζοντας τα στενά τοπικά σύνορα, δεν είναι λαϊκισμός· είναι ηθική και πολιτική υποχρέωση μιας ηγεσίας που θέλει να πάει τον τόπο μπροστά.
Αντί, λοιπόν, να αναλωνόμαστε σε μια ισοπεδωτική γκρίνια, ίσως είναι καιρός να κρατήσουμε την ουσία. Να δουλέψουμε συλλογικά για να γίνουμε έτοιμοι. Γιατί αν δεν τολμήσεις να ονειρευτείς το μεγάλο, είσαι καταδικασμένος να μένεις για πάντα στάσιμος στο μικρό. Και η νέα γενιά αυτό πρέπει να απαιτήσει και να διεκδικήσει.
