Διαβάστε την πρώτη ανάρτηση του Λιονέλ Μέσι μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Συγκλονιστικά λόγια όπου μέσα σ’ αυτά αναφέρεται και στο γεγονός ότι δεν θα παίζει πολύ ακόμη.
Αναλυτικά:
«Μπαμπά, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες. Δεν καταρρέω ή, καλύτερα, δεν θέλω να καταρρεύσω. Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι δεν θα σε ξαναδώ, ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε. Ξέρω ότι υπέφερες και ότι αυτό ήταν το καλύτερο για σένα, αλλά έφυγες πολύ νωρίς. Είχαμε ακόμα τόσα πολλά να ζήσουμε και να απολαύσουμε μαζί.
Τόσο πολύ μου ζητούσες να παίξω στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο και, λίγες μέρες πριν αρχίσει, ήταν όταν αρρώστησες περισσότερο. Ήταν η πρώτη φορά που δεν θα ήσουν σε μια διοργάνωση, αλλά η μαμά μου έλεγε ότι θα γινόσουν καλύτερα και ότι θα ήσουν καλά για να μπορέσεις να ταξιδέψεις. Εγώ σου έλεγα ότι θα φτάναμε στον τελικό, ώστε να μπορούσες να ταξιδέψεις.
Κάθε φορά που τελείωνα έναν αγώνα, περίμενα και μου έλειπε το μήνυμά σου. Εκεί κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν πραγματικά άσχημη. Κι όμως, συνέχιζα να σκέφτομαι να φτάσουμε όσο πιο μακριά μπορούσαμε, για να σου δώσω χρόνο και να μπορέσεις να δεις έναν αγώνα. Φτάσαμε στον τελικό και δεν μπόρεσες να είσαι εκεί. Ήθελα να τον κερδίσω για να σου τον πάω και να σου δείξω έναν ακόμη. Δεν μπόρεσα, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν άλλο. Αυτή τη φορά προσπάθησα να ξεπεράσω τα σωματικά μου όρια, αλλά δεν τα κατάφερα. Ποτέ δεν κατάφερα να νιώσω καλά.
Όταν έφτασα, πίστευες ότι είχαμε χάσει τον τελικό στα πέναλτι. Δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε για τίποτα από όλα όσα συνέβησαν. Δεν μπόρεσες να απολαύσεις τίποτα. Δεν γίναμε πρωταθλητές, αλλά δεν ξέρεις πόσο απολαύσαμε κάθε αγώνα. Για άλλη μια φορά, είχες δίκιο: έπρεπε να είμαι εκεί και να παίξω.
Σου τα λέω αυτά γιατί ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε, γιατί για όλα τα υπόλοιπα τα ξέρεις ήδη. Μιλούσαμε κάθε μέρα και βλεπόμασταν όποτε μπορούσαμε, λόγω των υποχρεώσεών μου.
Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Εγώ μόνο ποδόσφαιρο έπαιζα και τώρα έχω πολλές αμφιβολίες για το αν θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμη. Ήσουν δίπλα μου από την αρχή, έλειπε τόσο λίγο για το τέλος. Γιατί δεν άντεξες λίγο ακόμη, ώστε να τελειώναμε μαζί;
Ξέρω ότι η ευτυχία σου ήταν να βλέπεις καλά την οικογένειά σου, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου και, πάνω απ’ όλα, χωρίς να το καταλάβουν οι άλλοι, να με βλέπεις να παίζω… 😉
Από τότε που ήμουν μικρός ήταν πάντα έτσι. Με πήγαινες σε όλες τις προπονήσεις μόλις επέστρεφες από τη δουλειά. Σε πολλές με πήγαινε η μαμά, επειδή εσείς δουλεύατε.
Φυσικά, στους αγώνες δεν έλειπες από κανέναν. Πόσο υπέφερες βλέποντάς με και πόσο χαιρόσουν, αν και ποτέ δεν μου έδινες πολλά κομπλιμέντα.
Ήσουν πατέρας, φίλος και εκπρόσωπός μου. Ήσουν πάντα ο άνθρωπος που έπρεπε να είσαι σε κάθε στιγμή και ποτέ δεν έκανες λάθος σε τίποτα. Πέρα από κάποιες διαφωνίες ή καβγάδες, πάντα είχες δίκιο. Στο τέλος, τα πράγματα κατέληγαν όπως έλεγες εσύ.
Θα μου λείψεις πολύ, αλλά θα είσαι πάντα παρών, κυρίως στην ανατροφή των παιδιών μου, γιατί τα διδάσκω και τα μεγαλώνω όπως ακριβώς κάνατε εσείς με εμένα.
Αναπαύσου εν ειρήνη και φρόντισέ μας από ψηλά, όπως έκανες και εδώ. Σε ευχαριστώ για όλα.
Σ’ αγαπώ, μπαμπά. ❤️»
