*Tο παρακάτω δελτίο τύπου αποτελεί πληρωμένη διαφήμιση
Η επίσημη ανάλυση του Formula1.com ήρθε να «ξαναγράψει» τους πίνακες της ιστορίας, φέρνοντας τα πάνω–κάτω στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Με το σημερινό σύστημα βαθμολόγησης να εφαρμόζεται αναδρομικά σε όλες τις σεζόν από το 1950, προκύπτουν νέοι πρωταθλητές, ιστορικές ανατροπές και… καθυστερημένες δικαιώσεις για ονόματα όπως οι Ντέιμον Χιλ και Έντι Ιρβάιν.
Ακόμη και το θρυλικό 1976 αλλάζει πρόσωπο: ο τίτλος θα ανήκε πλέον στον Νίκι Λάουντα, όχι στον Τζέιμς Χαντ.
Το νέο σύστημα και οι επιπτώσεις του
Σύμφωνα με το σύστημα του 2025, οι δέκα πρώτοι κάθε αγώνα βαθμολογούνται με 25–18–15–12–10–8–6–4–2–1, ενώ καταργείται ο επιπλέον βαθμός για τον ταχύτερο γύρο. Οι αγώνες Sprint προσφέρουν βαθμούς στους οκτώ πρώτους (8–7–6–5–4–3–2–1).
Το συγκεκριμένο μοντέλο επιβραβεύει τη συνέπεια έναντι των μεμονωμένων επιτυχιών, κάτι που αλλάζει δραστικά το ποιος θα είχε στεφθεί πρωταθλητής στο παρελθόν.
Στις πρώτες δεκαετίες του σπορ, βαθμολογούνταν μόνο οι πέντε πρώτοι (1950–1959), στη συνέχεια οι έξι (από το 1960), οι οκτώ (από το 2003), ενώ το σύστημα των 25 βαθμών καθιερώθηκε το 2010.
Η ομάδα δεδομένων της Formula 1 εφάρμοσε το νέο σύστημα σε κάθε σεζόν της ιστορίας, υπολογίζοντας εκ νέου τα αποτελέσματα χωρίς να συνυπολογιστούν οι αγώνες Sprint. Το αποτέλεσμα; Από τους 34 παγκόσμιους πρωταθλητές, θα απέμεναν 33.
Αλέν Προστ: από «Καθηγητής» σε απόλυτος θρύλος
Ο μεγάλος κερδισμένος της ανάλυσης είναι ο Αλέν Προστ. Με βάση το σύστημα του 2025, ο Γάλλος θα μετρούσε επτά τίτλους αντί για τέσσερις, προσθέτοντας στο παλμαρέ του τις χρονιές 1983, 1984 και 1988.
- Το 1983 θα ξεπερνούσε τον Πικέ χάρη στις περισσότερες νίκες.
- Το 1984 θα έπαιρνε εκδίκηση από τον Λάουντα, με διαφορά 17 βαθμών (αντί να χάσει για μισό!).
- Το 1988 θα επικρατούσε του Σένα με 301–275 βαθμούς.
Αν οι McLaren, Renault και Ferrari έπαιζαν με τους σημερινούς κανόνες, ο Προστ θα είχε ίσως το πλουσιότερο βιογραφικό στην ιστορία της Formula 1.
Οικογένεια Χιλ: Διπλή δικαίωση
Η ανάλυση φέρνει χαμόγελα στους Χιλ. Ο Γκράχαμ Χιλ θα είχε τρεις τίτλους αντί για δύο, προσθέτοντας το 1964 (επικρατώντας του Σέρτιζ με επτά βαθμούς).
Ο Ντέιμον Χιλ, από την άλλη, θα κατακτούσε και το 1994, νικώντας τον Σουμάχερ με 252–236, χάρη στη σταθερότητα που χαρακτήριζε τη σεζόν του.
Έντι Ιρβάιν: ο “σχεδόν” που θα γινόταν πρωταθλητής
Ο Έντι Ιρβάιν της Ferrari είναι ο μοναδικός μη πρωταθλητής που θα φορούσε τελικά το στέμμα. Με βάση το νέο σύστημα, θα κέρδιζε το Πρωτάθλημα του 1999 απέναντι στον Χάκινεν, με διαφορά 21 βαθμών. Η συνέπεια και οι εγκαταλείψεις του αντιπάλου θα του έδιναν τον τίτλο που τόσο λίγο του έλειψε.
Οι χαμένοι της αναθεώρησης
- Ο Τζον Σέρτιζ θα έχανε το 1964 από τον Χιλ.
- Ο Τζέιμς Χαντ θα έχανε το 1976 από τον Λάουντα, που θα έπαιρνε τον τίτλο παρά την απόσυρσή του από τον αγώνα της Ιαπωνίας λόγω της καταιγίδας.
- Ο Ζακ Βιλνέβ (1997) θα έβλεπε τον Μίχαελ Σουμάχερ να τον ξεπερνά με 229–222, αν και στην πραγματικότητα ο Γερμανός είχε διαγραφεί μετά τη σύγκρουση στη Χερέθ.
Παρόλα αυτά, ο Σουμάχερ θα έχανε το 1994 από τον Ντέιμον Χιλ, με αποτέλεσμα να μετρά έξι και όχι επτά τίτλους.
Τι δεν αλλάζει
Το ρεκόρ του Σουμάχερ με πέντε συνεχόμενους τίτλους (2000–2004) παραμένει, ενώ ο Προστ θα αποκτούσε δικό του εντυπωσιακό σερί (1983–1986). Ο Λάουντα θα είχε τρεις συνεχόμενες επιτυχίες (1975–1977), ενώ οι «τετράδες» των Φέτελ (2010–2013), Χάμιλτον (2017–2020) και Φερστάπεν (2021–2024) δεν επηρεάζονται.
Το μήνυμα πίσω από τους αριθμούς
Η ανάλυση του Formula1.com δείχνει καθαρά πως το σύγχρονο σύστημα ανταμείβει τη σταθερότητα και τη στρατηγική περισσότερο από την εκρηκτικότητα και το ρίσκο. Ορισμένοι χαμένοι της ιστορίας θα έβλεπαν επιτέλους το όνομά τους χαραγμένο σε τρόπαιο, ενώ κάποιοι θρύλοι ίσως έχαναν μέρος της λάμψης τους.
Ένα πράγμα, όμως, μένει αναλλοίωτο:
η μαγεία της Formula 1, που αποδεικνύει ότι ακόμη κι οι αριθμοί έχουν ψυχή.
Για περισσότερη αθλητική ενημέρωση μπορείτε να επισκεφθείτε το Αθλητικό Portal της Μeridian Sports.
Meridian Sports– Πρώτος σκόρερ της αθλητικής ενημέρωσης
