Γράφει ο Πάνος Λάρκος
Ομολογώ ότι όταν διάβασα την εξομολόγηση της Μαρίνας Χατζηκώστα… πάγωσα. Όχι μόνο πάγωσα αλλά θύμωσα και ντράπηκα.
Είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια περιστατικά; Είναι δυνατόν να βλέπουμε το 2026 τέτοιες συμπεριφορές, απέναντι όχι μόνο στη Μαρίνα, αλλά στην κάθε Μαρίνα; Είναι δυνατόν να επιτρέπουμε τον ρατσισμό, τη βία και οτιδήποτε μπορεί να μειώνει την αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου;
Είναι δυνατόν να μην λαμβάνονται μέτρα για τους «μάγκες» του πληκτρολογίου, που πίσω πολλές φορές ψεύτικα προφίλ διασύρουν προσωπικότητες; Εμείς οι ίδιοι πρέπει να τους αποβάλουμε και να τους βάλουμε στο περιθώριο…
Η Μαρίνα υιοθετήθηκε, όπως η ίδια αναφέρει στην ανάρτηση της, από δυο Κύπριους γονείς. Γεννήθηκε στη Λεμεσό, μεγάλωσε στην Κύπρο και μπαίνει στην Τρίτη Λυκείου τον Σεπτέμβριο. «Μπορεί να μην έχω “κυπριακό αίμα” στις φλέβες μου, αλλά εγώ είμαι περήφανη Kύπρια, και εκπροσώπησα, και θα συνεχίσω να εκπροσωπώ την χώρα μου με περηφάνια. Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον εθνικό μας ύμνο στην Ιταλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, όπου και πήρα το χρυσό μετάλλιο, βούρκωσα από την περηφάνια που με επικρατούσε», ήταν μερικές από τις αναφορές της που αγγίζουν την καρδιά κάθε λογικού ανθρώπου.
Λόγια καρδιάς, λόγια που δείχνουν ότι η Μαρίνα νοιώθει αυτά που λέει. Νοιώθει κάθε λέξη της ανάρτησης της. Και φανταστείτε πόσο πληγωμένη είναι για να προβεί σε αυτή την ανάρτηση μετά από μία της ακόμη επιτυχία. Και μιλάμε για ένα κορίτσι 17 μόλις ετών, που αν μπει κανείς στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram δεν θα δει φωτογραφίες από τις παραλίες, τις εξόδους ή οτιδήποτε άλλο πιο προσωπικό, αλλά θα δει 17 αναρτήσεις όλες κι όλες, εκ των οποίων και οι 17 έχουν να κάνουν με τον αθλητισμό και τους αγώνες της εντός και εκτός Κύπρου.
Δεκαεπτά αναρτήσεις μέσα από τις οποίες δείχνει πόσο πολύ αγαπά αυτό που κάνει, αλλά και την Κύπρο μας, την οποία εκπροσωπεί περήφανα και με καμάρι. Ούτε μία από την προσωπική της ζωή, όπου οι πλείστες κοπέλες στην ηλικία της αυτό θα έκαναν. Όχι πως θα ήταν κακό να είχε τέτοιες αναρτήσεις, αλλά αυτό δείχνει πόσο αφοσιωμένη είναι σε αυτό που κάνει και πόσο το λατρεύει.
Η Μαρίνα όμως επιλέγει ένα διαφορετικό δρόμο. Επιλέγει μέσα από τους αγώνες και τις προσπάθειες της να τιμά την κυπριακή σημαία και την χώρα της. Επιλέγει να δουλεύει σκληρά και αθόρυβα για τις επόμενες επιτυχίες. Όμως σε αυτή της τη διαδρομή ο ρατσισμός είναι ένα κομμάτι που δεν έχει θέση. Και η Μαρίνα, όπως όλα τα παιδιά στη θέση της που βίωσαν και βιώνουν τέτοια περιστατικά, δείχνει και πόσο δυνατός χαρακτήρας είναι.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ περήφανοι που η Μαρίνα τιμά την κυπριακή σημαία. Περήφανοι που υπάρχουν παιδιά που μπορεί να μην έχουν κυπριακό αίμα μέσα τους αλλά τιμούν την πατρίδα μας και έχουν κυπριακή καρδιά και περηφάνια. Είμαστε περήφανοι που υπάρχουν κορίτσια σαν την Μαρίνα.
Το μόνο που έχεις να κάνεις Μαρίνα μας, είναι να συνεχίσεις να κλείνεις τα αυτιά στους λίγους και να δεχθείς την αγκαλιά εμάς των πολλών που σ’ αγαπάμε και σε σεβόμαστε!
